Su lepuri e su tostòinu


de Larentu Argiolas
In custu nùmeru puru apu sceberau de tradusi unu contu de Esopo. Est unu contu famau meda “Su lepuri e su tostòinu”. Custu contu si narat , a s’acabbu, ca a essi tropu segurus de essi mellus de is àterus no est giustu e ca nci bolit calmesa meda e decisioni po otenni su chi si disigiat. Nci fiat unu lepuri ca si bantàt de curri prus a lestru de totus, e dònnia borta chi podiat sfutiat su tostòinu, scedau, ca andàt sèmpiri abellu abellu. «Castia comenti ses ses asiau! – ddi tzerriàt – in s’interis ca tui ses fadendi unu passu, deu seu giai de s’àtera parti de su padenti!». Su tostòinu no nci pensàt meda a is fueddus de su lepuri e sighiat asseliu. Una dii su lepuri fiat tirriosu e su tostòinu dd’iat arrespostu: «No ti bantist tropu, su lepuri prus lestru de su mundu puru podit perdi, ddu sciis?». Su lepuri iat nau «Aici est? E contras a chini potzu perdi? Nci bolis provai tui?». «E poita no?» iat arrespostu su tostòinu. «Insandus andat beni, Marranu!» iat nau su lepuri arriendi a scracaliu. Sa dii avatu, a mangianu chitzi, is duus si fiant atòbiaus, si fiant postus de acòrdiu po su tretu de fai e, pustis chi si fiant castiaus fiant partius. Ma su lepuri, pustis de una pariga de brincus, si fiat acatau de cantu fut giai ananti e duncas, casi ca su tostòinu iat fatu una pariga de centimetrus sceti iat detzìdiu de si firmai po dormiri unu pagu, tanti cun d-una pariga de brincus iat ai torrau a pigai su tostòinu de seguru. Pustis de unu pagu su lepuri si ndi fut scidau totu paris: iat bisau chi su tostòinu fut giai arribau! Insaras iat castiau abì fut ma dd’iat biu a nanti de pagu metrus, fiat atesu e ndi mancàt meda primu de arribai. Su lepuri si fiat pasiada bastanti, ma tanti fut seguru ca su tostòinu no podiat binci, duncas iat pensau de andai a murzai. Fatu-fatu sighiat su tostòinu, ma fiat giai mesudì e su tostòinu fut a metadi de su tretu ancora. Aici su lepuri fiat andau a una pichetada cun is amigus. Iat papau e si fut spassiau, chentza de s’impensamentai: su tostòinu fiat ancora atesu de acabbai su tretu… Pustis de ai papau, su lepuri iat detzìdiu de fai megama, prus asseliu de primu. Ma candu si fut scidau nci fiat giai su scurigadroxu! Ddi fiat pigada una sprama. No bidiat prus su tostòinu. Fiat a pagus centimetrus de s’arribu. Su lepuri fiat partiu, currendi disisperau po torrai a pigai su tostòinu, ma fut giai tropu tradu: candu fiat arribau su tostòinu fut ingunis a dd’abetai. Su lepuri iat cumprèndiu, insandus, de no ai pigau cun seriedadi cussu disafiu, si depiat impinniai de prus. Po essi seguru de binci depiat lompi luegus, aici agoa iat potziu fai totu su chi boliat. «No t’intristis amigu miu – dd’iat nau su tostòinu- totus podeus perdi una borta in sa vida»

© Riproduzione riservata